Sa isang liblib na baryo, makikita si Ana na naglalakad araw-araw papuntang paaralan—walang sapatos, baon ay minsan wala pa. Maputik ang daan, mainit ang lupa, at madalas, gutom ang kanyang tiyan.

Sa isang masikip na eskinita sa lungsod, araw-araw makikita si Carlo sa kanto—nakasandal sa lumang bisikleta, sumisigaw:

“Tubig! Yelo! Softdrinks!”

Sa gitna ng ingay ng lungsod—busina ng sasakyan, patak ng ulan, at yabag ng nagmamadaling tao—may isang batang halos hindi napapansin.

Si Mara.

Sa isang liblib na baryo sa probinsya, lumaki si Liza na sanay sa hirap. Bata pa lang siya, gigising na siya bago sumikat ang araw para tumulong sa kanyang ina sa pag-iigib ng tubig at paglalaba sa ilog. Ang kanyang ama naman ay isang magsasaka na madalas ay kulang pa ang ani para sa kanilang pangangailangan.

Sa baybayin ng isang maliit na barangay, maagang nagigising si Miguel. Bago pa sumikat ang araw, sumasakay na siya sa lumang bangka ng kanyang ama, tangan ang lambat at baong tinapay.

“Miguel, bantayan mo ang alon,” paalala ng kanyang ama.

Sa isang lumang gusali sa Makati, si Romy ang pinakabatang janitor. Araw-araw, siya ang nagwawalis ng sahig, nag-aalis ng kalat, at naglilinis ng mga opisina habang tahimik na nakikinig sa ingay ng keyboard at tawanan ng mga empleyado.